حدیث مناظره امام رضا7 با ابن جهم، از مهم‌ترین متون روایی در تبیین آموزه عصمت انبیاء و روش صحیح فهم قرآن به شمار می‌رود. در این روایت، ابن جهم با استناد به برخی آیات قرآن، شبهاتی را درباره رفتار انبیاء مطرح می‌کند و امام رضا 7 با استدلالی دقیق، لغوی و قرآنی به آن پاسخ می‌دهند. این حدیث از یک‌ سو نشان‌ دهنده جایگاه عصمت در الهیات امامیه و از سوی دیگر، الگویی روشن از تفسیر قرآن به قرآن، و مرجعیت علمی اهل‌بیت: است. عصمت مقام معنوى خاصى است که خداوند متعال به فضل و کرمش آن را به پیامبران عطا فرموده تا در پناه آن ضمن دورى از هرگونه خطا و گناه بتوانند مأموریت بزرگ خویش را به نیکی انجام دهند. متکلمان این مقام خاص روحی انبیاء را به لطف خاص الهى تفسیر کرده، و در باره گستره عصمت انبیاء اختلاف نظر دارند، اکثر علمای عامه قائل به عصمت نسبی بوده و معتقدند به صدور خطا و نسیان قبل از بعثت و حتی برخی از آنها بعد از بعثت هستند، اما عالمان شیعه قائل به عصمت مطلق اند. و برخی از علما شیعه مانند شیخ صدوق که قائل به سهو النبی شده منظور ایشان از «سهو»، « اسها» است که چنین سهوی از طرف خدا است، نه سهو عادی بشری. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی، به بررسی محتوای کلامی، تفسیری این حدیث می‌پردازد و نشان می‌دهد که امام رضا7 چگونه با بهره‌گیری از قرائن زبانی و سیاق قرآنی، ظاهر ابتدایی آیات را به فهمی صحیح و منسجم هدایت می‌کنند. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که این روایت افزون بر دفاع از عصمت انبیاء، نمونه‌ای برجسته از روش‌شناسی تفسیر در سنت امامیه است.