نوع مقاله : مقاله پژوهشی
نویسنده
استادیار فلسفه و کلام دانشگاه بینالمللی اهلبیت (ع)، تهران، ایران.
چکیده
نظریه تجلی همچون بنیادی برای مشروعیتبخشی به رهبران دینی-معنوی حائز اهمیت است. از اینرو مسئله مقاله حاضر، تحلیل دو قرائت از نظریه تجلی در فرقه بهاییت و معنویت سای بابا است و اینکه این دو خوانش تا چهاندازه از اعتبار برخوردار هستند؟ یافتههای پژوهش که با رویکرد کتابخانهای و به شیوه تحلیلی–انتقادی به دست آمده؛ متضمن این معنا است که هر چند «مظهریت» نزد بهاییان مرتبهای همانند حقیقت نبوت دارد و تمامی پیامبران پیشین بهعنوان جلوههای الاهی قلمداد میشوند و بها الله نیز بهمنزله جدیدترین فرستاده الهی در سلسله پیامبران پیشین است و از سوی دیگر، در معنویت سای بابا نیز ابراز میشود که وی بهمنزله یکی از آواتارها یا تجلیهای ویشنو است و نقش یک منجی بزرگ را ایفا کرده که در سه جسم متفاوت ظهور خواهد کرد. لکن، هر دو خوانش قائل بهنوعی اتحاد و حلول فرد انسانی با خداوند میشوند. حال آنکه حلول تنها برای اجسام و اعراض ممکن است، در حالی که خدا نه جسم است نه عرض. ضمن آنکه اتحاد دو امر متفاوت محال است؛ زیرا اتحاد دو چیز که اختلافشان ذاتی و زایل نشدنی است، غیرقابل تصور و مستلزم تناقض است. از طرف دیگر، نظریه تجلی در اندیشه آنها با مسئله تناسخ مرتبط میشود.
کلیدواژهها
عنوان مقاله [English]
A Critical Study of the "Theory of Manifestation" in the Baha'i Sect and the Spirituality of Sai Baba
نویسنده [English]
- mohammad hosin Kiani
Assistant Professor of Ahl al -Bayt International University, Tehran, Iran.
چکیده [English]
The theory of epiphany serves as a crucial foundation for legitimizing religious‑spiritual leaders. Accordingly, the present article addresses the question of how this theory is interpreted within the Bahā’ī sect and within Sathya Sai Baba spirituality, and to what extent these two readings are tenable. The findings—derived through a library‑based study employing an analytical‑critical method—indicate that, although manifestation (maẓharīyyat) in Bahā’ī thought is regarded as a rank equivalent to the reality of prophethood, such that all previous prophets are viewed as divine manifestations and Bahā’u’llāh is deemed the most recent messenger in that sequence, and although in Sai Baba spirituality it is likewise asserted that he is one of the avatāras or epiphanies of Viṣṇu, fulfilling the role of a great savior who will appear in three distinct bodies, both interpretations ultimately posit a form of union and indwelling (ḥulūl) of a human individual with God. Yet indwelling is possible only for bodies and accidents, whereas God is neither body nor accident; moreover, the union of two essentially different entities is impossible, for the merger of realities whose difference is intrinsic and ineradicable is inconceivable and entails contradiction. In addition, in both systems the theory of epiphany is intertwined with the doctrine of reincarnation.
کلیدواژهها [English]
- human
- Manifestations
- Superstition
- Incarnation
- reincarnation
)